As geheue begin vervaag: ’n Wenslys vir waardigheid en sorg
Hulle sê as mens iemand met demensie versorg, verloor jy hulle elke dag ’n klein bietjie meer. Van die dag van die diagnose af, deur elke nuwe stadium, tot die dag wat hulle finaal groet. Dit word nie verniet “die lange totsiens” genoem nie. Terwyl die brein stadig verander, vervaag die herinneringe, maar die mens agter die siekte is steeds daar.
As my eie geheue eendag sou begin vervaag, is hierdie my wenslys vir my familie en vriende. Plak dit asseblief teen my muur sodat julle my hart kan oppas wanneer ek dit nie meer self kan doen nie.
Sê net hallo: Wanneer jy inkom, sê dadelik: “Hallo, dis ek!” Help my om jou te herken sonder die angs om te moet raai.
Wandel in my wêreld: As ek glo my ouers leef nog, laat my in daardie mooi oomblik bly. Ek is gelukkiger daar saam met jou.
Kies liefde bo gelyk wees: Moenie met my stry oor die feite nie. Jou nabyheid is vir my belangriker as om reg te wees.
Dis die siekte, nie ek nie: As ek vergeet wie jy is, onthou dat my siel steeds jou liefde ken. Moet dit asseblief nie persoonlik neem nie.
Laat my self probeer: As ek sukkel met ’n vurk, gee vir my vingehappies. Dit help my om my waardigheid ’n bietjie langer te behou.
Hou net my hand vas: Wanneer ek bang is, het ek nie antwoorde nodig nie—net jou warmte.
Sien die mens wat ek is: Praat met my met respek. Al is ek verward, is ek steeds die mens wat jy ken en liefhet, nie ’n kind nie.
Hou my wêreld kleurvol: Help my om nog te geniet wat ek kan—’n stappie in die tuin of ’n mooi liedjie.
Vra my vir ’n storie: My gister is dalk weg, maar die stories van lank gelede bring my dikwels nog vreugde.
Soek die rede vir my onrus: As ek ontsteld is, help my saggies uitvind wat fout is. Is ek dalk net honger of moeg?
Die Goue Reël: Behandel my met die sagtheid waarmee jy self eendag versorg sou wou word.
Bederf my met peuselhappies: Ek kon nog nooit goed dink as ek honger is nie! Hou altyd ietsie lekkers naby.
Sluit my in: Moenie oor my praat asof ek nie daar is nie. Ek wil nog voel ek hoort by julle.
Wees sag met jouself: As jy my nie 24 uur per dag kan oppas nie, vergewe jouself. Jy doen jou beste, en dis okay om hulp te vra.
Besoek my gereeld: As ek in ’n sorgsentrum woon, is jou gesig die lig in my dag.
Haal diep asem saam met my: As ek name of plekke omruil, glimlag net. Dis nie my skuld nie.
Laat die musiek speel: Musiek bereik die plekke in my hart waar woorde nie meer kan kom nie.
Help my met my “skatte”: As ek dinge ronddra, help my saggies om weer hulle plek te vind sodat ek minder verlore voel.
Nooi my nog uit: Ek wil steeds deel wees van die familie se lag en verjaarsdae.
Moenie ophou druk nie: Ek het nog steeds daardie behoefte aan ’n warm drukkie of ’n sagte aanraking.
Ek is nog hier: Onthou altyd dat die mens wat jy ken en liefhet, steeds hier binne is.
Baie mense sal by hierdie skrywe verbystap omdat Demensie of Alzheimer se siekte hulle nog nie geraak het nie. Hulle weet dalk nie hoe dit voel om ’n geliefde stadig te sien wegraak nie. Maar vir die van ons wat hierdie pad stap: mag hierdie woorde vir julle vrede gee.
’n Nuwe Hoofstuk in Professionele Sorg
Die reis met demensie vra vir meer as net emosionele ondersteuning; dit vra vir kundigheid en ’n omgewing wat veiligheid bied. Daarom is dit ’n voorreg om die beplanning van ons nuwe gesondheidsorgsentrum op die landgoed met julle te deel.
SAVF, ’n organisasie met ’n ryk geskiedenis en dekades se ondervinding in bejaardesorg, staan aan die stuur van hierdie ontwikkeling. Hulle is bekend vir hul diepgaande kennis van geheue-sorg (Memory Care) en het deur die jare ’n onmisbare rol gespeel in die waardige versorging van seniors regoor die land.
Hierdie toekomstige gesondheidsorgsentrum word ontwerp met daardie selfde gees van deernis. Die fokus op gespesialiseerde geheue-sorg beteken dat inwoners in ’n omgewing sal woon wat spesifiek hul unieke behoeftes verstaan, terwyl families die gemoedsrus van volhoubare sorg deur ervare spesialiste kan hê.
Deel asseblief hierdie plasing met ander wat dalk vandag nodig het om dit te hoor. Jy mag dalk net vir iemand die woorde gee wat hulle nie self kan uitspreek nie.
